Marvel Masterworks: The Amazing Spider-Man, Vol. 1

Το Επαναστατικό


Χρονιά Κυκλοφορίας:1962-2003
Γενική Βαθμολογία = 9

Οι ιδέες είναι όλες εδώ, αλλά είναι βλασφημία να πω πως η εκτέλεση έχει αμέτρητα περιθώρια βελτίωσης;

Καλύτερο τεύχος: AMAZING FANTASY #15

Τεύχη1) Amazing Fantasy #15, 2) Spider-Man: Freak! Public Menace!, 3) The Chameleon!, 4) Duel To The Death With The Vulture!/The Uncanny Threat Of The Terrible Tinkerer!, 4) The Strangest Foe Of All Time…Doctor Octopus, 5) Nothing Can Stop…The Sandman!, 6) Marked From Destruction By Dr. Doom!, 7) Face To Face With…The Lizard!, 8) The Return Of The Vulture, 9) The Terrible Threat Of The Living Brain!/Spider-Man Tackles The Torch!, 10) The Man Called Electro!, 11) The Enforcers!

Τα πρώτα 30-40 τεύχη του Amazing Spider-Man αποτελούν ορόσημο, τόσο για τον αραχνάκια, όσο και για τα υπερηρωικά comics γενικότερα. Πριν από το ντεμπούτο του Spidey το 1962 και τις πρώτες του περιπέτειες τα επόμενα χρόνια, οι υπερήρωες ήταν μονοδιάστατοι χαρακτήρες. Η μασκοφόρα πλευρά τους μπορεί να ήταν δημιουργική (ενδιαφέρουσες δυνάμεις και κοστούμια), αλλά τα alter ego τους είχαν επίπεδες προσωπικότητες και αδιάφορες προσωπικές ζωές. Λογικό, αφού τα comics στα 40’s δεν παρείχαν τίποτα περισσότερο από εφήμερες περιπέτειες για παιδιά.

Αυτό ήρθαν να αλλάξουν οι Stan Lee και Steve Ditko με τον Spider-Man. Σε αντίθεση με τους υπερήρωες που είχαν προηγηθεί, ο Peter Parker ήταν μια ολοκληρωμένη προσωπικότητα και η ζωή του απεικονιζόταν σε λεπτομέρεια στα panel. Ο Pete μπορεί να περνούσε απαρατήρητος από τους συμμαθητές του, αλλά σίγουρα όχι από τους αναγνώστες και τους διάφορους δημιουργούς comics και, έτσι, πάνω από μισό αιώνα μετά η καινοτομία και επιρροή του πάνω στο είδος είναι αδιαμφισβήτητη.

Παρα την μέγιστη ιστορική σημασία τους, όμως, είναι οι ιστορίες αυτές πραγματικά διαχρονικές; Μπορεί κάποιος να τις διαβάσει σήμερα χωρίς να χρειαστεί να χαμηλώσει εκπληκτικά τις απαιτήσεις του; Η απάντηση είναι εμφατικά όχι. Η δουλειά των Lee/Ditko έχει γεράσει πέρα από κάθε φαντασία και δείχνει πως, παρά τις υπέροχες ιδέες τους, οι ικανότητες στους στους τομείς που έχει αναλάβει ο καθένας τους είναι…μέτριες. Ο διάλογος του Stan Lee είναι αφύσικος, ξύλινος και με υπερβολικά πολύ exposition και αχρείαστες εξηγήσεις για την παραμικρή πράξη που κάνουν οι χαρακτήρες, ενώ το σκιτσάρισμα του Ditko είναι επίπεδο, χωρίς καθόλου δυναμικές στα χρώματα και με αρκετά ανέμπνευστη «σκηνοθεσία» στα panel.

Ακόμη, οι ιστορίες εδώ (τις οποίες έφτιαχναν παρέα οι Lee και Ditko) βρίσκονται στα ίδια ποιοτικά επίπεδα με το σκιτσάρισμα/διαλόγους. Το καλύτερο στοιχείο είναι με διαφορά όλα τα concept σχετικά με την ζωή/προσωπικότητα του Peter που εισάγουν: τα συναισθήματα ενοχής, ευθύνης και άγχους που νιώθει, τα προβλήματα του με την δουλειά και το σχολείο, η άποψη του κόσμου για τον Spidey, η σχέση του με την θεία May κτλ.. Όλη η ουσία του χαρακτήρα βρίσκεται εδώ, από το πρώτο κιόλας τεύχος και έχει μείνει απαράλλαχτη για 50 χρόνια…κρίμα, όμως, που η εκτέλεση δεν βοηθά τις ιδέες να φτάσουν στο 100% των προοπτικών τους.

Ακόμη χειρότερα, πέρα από τα παραπάνω, οι ιστορίες ασχολούνται με μια σειρά από περίεργους villains, οι οποίοι πολλές φορές δεν έχουν ούτε κίνητρα ούτε origin (και ακόμη όταν έχουν, μάντεψε πόσο καλά αποδίδονται). Ακόμη και κλασικοί κακοί όπως ο Dr. Octopus ή ο Lizard δεν καταφέρνουν να εντυπωσιάσουν, οπότε φαντάσου τι γίνεται με εχθρούς όπως ο “Tinkerer” και το “Living Brain”. 

Συνεπώς, το Vol. 1 δεν καταφέρνει να ξεφύγει από την ποιότητα των comics της εποχής εκείνης, παρά τα συναρπαστικά concept που είχαν στα μυαλά τους οι δύο δημιουργοί. Αυτό δεν σημαίνει πως τα τεύχη εδώ είναι κακά, αλλά μην περιμένεις να εκπλαγείς και να νιώσεις τα ίδια επίπεδα ενθουσιασμού με τα παιδιά που διάβαζαν αυτές τις ιστορίες το 1963.

Batman: The Long Halloween

Χρονιά Κυκλοφορίας: 1997
Γενική Βαθμολογία = 14

Ίσως η απόλυτη ιστορία μυστηρίου του Batman και μια ιδανική ανάγνωση για τους λάτρεις της τριλογίας Dark Knight.

Καλύτερο τεύχος: πολλοί ισότιμοι υποψήφιοι.

Τεύχη: 1) Crime, 2) Thanksgiving, 3) Christmas, 4) New Year’s Eve, 5) Valentines’ Day, 6) St. Patrick’s Day, 7) April Fool’s Day, 8) Mother’s Day, 9) Father’s Day, 10) Independence Day, 11) Roman Holiday, 12) Labor Day, 13) Punishment.

Μετά την θερμή αποδοχή που είχαν οι τρεις one-shot ιστορίες του δίδυμου Loeb/Sale (οι οποίες βρίσκονται στο Batman: Haunted Knight), το κοινό απαιτούσε μια ακόμη συνεργασία αυτών των δύο και το αποτέλεσμα ήταν αυτή εδώ η (αυτόνομη από τους Bat-τίτλους της εποχής) ιστορία, η οποία, πέρα από την καλλιτεχνική και εμπορική επιτυχία που γνώρισε, υπήρξε και μια από τις βασικές επιρροές της Dark Knight τριλογίας του Christopher Nolan.

Δεν είναι καθόλου δύσκολο να καταλάβεις τον λόγο που ο Nolan γοητεύτηκε από την δουλειά των Loeb/Sale. Το Long Halloween είναι ένα ατμοσφαιρικό noir μυστήριο, με μια γρήγορη, έντονη και σφιχτοδεμένη πλοκή, περίτεχνες σκηνές δράσεις και μια υπέροχη κινηματογραφική παρουσίαση, τόσο από άποψη γραψίματος όσο και από άποψη σκίτσου. Η ιστορία εδώ αφορά τον μυστηριώδη δολοφόνο Holiday, ο οποίος δολοφονεί ανθρώπους σε ημερομηνίες γιορτών και την προσπάθεια του Batman, του Gordon και του Harvey Dent να τον σταματήσουν πριν το επόμενο θύμα. Ταυτόχρονα, βλέπουμε και μια εξιστόρηση του origin του Two-Face και την σταδιακή αλλαγή του υποκόσμου της Gotham City, αφού η εγκληματικότητα περνάει από τους παραδοσιακούς gangster στους κλασσικούς εχθρούς του Batman.

Από την μία πλευρά, ο Tim Sale δίνει ρέστα στο σκιτσάρισμα. Μαζί με τα (ταυτόχρονα) ζωντανά και σκοτεινά χρώματα του Gregory Wright, δίνει μια ανεπανάληπτη gothic/noir ατμόσφαιρα στην ιστορία, σκιαγραφόντας περίτεχνα την μυθική Gotham City και τους κατοίκους της με λεπτά, εκκεντρικά και ενίοτε σουρεαλιστικά design. Υπάρχει μια πληθώρα από εμβληματικά κάδρα στα 13 τεύχη της ιστορίας και το μόνο σίγουρο είναι πως το στυλ του Sale έχει αδιαμφισβήτητα χαρακτήρα: δεν πρόκειται να βρεις σε άλλα Bat-comics αυτό το οπτικό ύφος.

Από τη άλλη, έχεις τον Loeb στα καλύτερα του. Αρχικά, ο τρόπος με τον οποίο χτίζει το μυστήριο είναι εκπληκτικός: ο δολοφόνος μπορεί να είναι πρακτικά οποιοσδήποτε, κάτι το οποίο φαίνεται από τις εικασίες που κάνουν διάφοροι χαρακτήρες με βάση τα στοιχεία που τους δίνονται. Είναι αρκετά δύσκολο να μαντέψεις την λύση του μυστηρίου και αυτό, ευτυχώς, δεν συμβαίνει επειδή ο συγγραφέας κρύβει όλα τα στοιχεία από τους αναγνώστες. Επίσης, παρά την πολύπλοκη υπόθεση (που, πέρα από τα βασικά plot points που αναφέρθηκαν παραπάνω, περιλαμβάνει και αρκετές περιπέτειες με διάσημους villains) και την πληθώρα χαρακτήρων, το comic δεν γίνεται ποτέ χαοτικό και κουραστικό, χάρη στους καλογραμμένους, ουσιαστικούς διαλόγους (δεν υπάρχει filler εδώ) και την σωστή κατανομή χρόνου στο κύριο cast.

Μιλώντας για το cast, έχει γίνει εξίσου εκπληκτική δουλειά. Ο Harvey Dent μπορεί να χάνει την διχασμένη προσωπικότητα άλλων εκδοχών, αλλά μετατρέπεται σε έναν τραγικό χαρακτήρα του οποίου ο ζήλος για δικαιοσύνη βγάζει σιγά-σιγά τα πιο επιθετικά χαρακτηριστικά του εαυτού του στην επιφάνεια: το arc του είναι μεθοδικά φτιαγμένο με αρκετές στιγμές που προμηνύουν υπέροχα την αλλαγή του σε Two-Face. Ο Batman μπορεί να μην έχει κάποιο ορισμένο arc (έτσι και αλλιώς, οι detective ιστορίες δεν χρειάζονται arc από τους πρωταγωνιστές τους), αλλά είναι πάντα φανταστικό να βλέπεις την μπρος-πίσω σχέση του με την Catwoman (καθώς και την σχέση που αναπτύσσουν τα alter ego τους), όπως και τις detective μεθόδους του, οι οποίες είναι σοφά σε ένα πιο “rookie” επίπεδο, αφού η ιστορία διαδραματίζεται λίγο μετά τα γεγονότα του Batman: Year One.

Οι υπόλοιποι χαρακτήρες είναι εξίσου καλογραμμένοι και προσεγμένοι: από τις γνώριμες φάτσες, οι περισσότεροι γράφονται με τον παραδοσιακό τους τρόπο (η ανεξάρτητη femme fatale Catwoman, ο κουρασμένος μα ελπιδοφόρος Gordon κτλ.), με χαρακτηριστική εξαίρεση τον Riddler, ο οποίος φαίνεται να χάνει την εξυπνακίστικη συμπεριφορά του μπροστά στον Falcone (και όχι άδικα, μπορώ να πω). Σε λιγότερο γνωστά (στο ευρύ κοινό) πρόσωπα, η Gilda (γυναίκα του Dent) σε πείθει για το ενδιαφέρον και αγάπη προς τον σύζυγο της παρά τις λίγες εμφανίσεις της (τα αποτελέσματα προσεγμένου διαλόγου), ενώ οι φαμίλιες της μαφίας είναι επηρεασμένες και βασισμένες πάνω στην τριλογία Godfather του Coppola (σοφή κίνηση, αφού δεν είχαν μείνει και πολλά φρέσκα πράγματα να πεις για μαφιόζους το 1996) και αυτό φαίνεται τόσο στα traits των gangster χαρακτήρων, όσο και στα διάφορα οπτικά και συγγραφικά tributes που εμφανίζονται ανά τόπους.

Και αυτές οι ομοιότητες στους gangster χαρακτήρες της ιστορίας αυτής με τους αντίστοιχους των Νονών είναι το μόνο μικρό ψεγάδι που μπορώ να σκεφτώ. Αλλά έχει σημασία; Δεν είναι προτιμότερο να δανείζεσαι στοιχεία από μια ταινία-ορόσημο του crime είδους και να κάνεις μια αξιοπρεπή, δουλεμένη διασκευή από το να προσπαθείς να πεις καινούργια πράγματα σε κορεσμένες ιδέες; Αδιαμφισβήτητα. Το Long Halloween είναι ξεκάθαρα μια υπέροχη δουλειά. Μια «επική τραγωδία» όπως το χαρακτήρισε ο Nolan και μια από τις καλύτερες, πιο ολοκληρωμένες αναγνώσεις του Σκοτεινού Ιππότη που θα βρεις.

Ultimate Spider-Man – Vol. 1: Power And Responsibility

Χρονιά Κυκλοφορίας: 2001
Γενική Βαθμολογία = 12

Αν δεν έχεις ιδέα για τον ήρωα, ξεκίνα εδώ: πρόκειται για μια από τις περιπτώσεις όπου το πρωτότυπο στερείται της διασκευής.

Καλύτερο τεύχος: LIFE LESSONS

Τεύχη: 1) Powerless, 2) Growing Pains, 3) Wannabe, 4) With Great Power, 5) Life Lessons, 6) Big Time Superhero, 7) Secret Identity.

*μίμηση Jerry Seinfeld*

Reboot στα comics: τι παίζει με αυτά;

Πολύ συχνά, οι «αναγεννήσεις» ηρώων οφείλονται στην ύπαρξη αχρείαστα μεγάλων και πολύπλοκων crossover/arc που απλά κουράζουν με τα επιπόλαια plot twist και τις WTF εξελίξεις, φέρνοντας σε δημιουργικό ναδίρ το εκάστοτε timeline (βλέπε το Clone Saga του Spidey). Άλλος ένας σημαντικότατος λόγος είναι το γεγονός πως, με τους υπερήρωες να έχουν μεγάλη και πολύχρονη ιστορία, γίνεται όλο και πιο δύσκολο για τους νέους αναγνώστες να ακολουθήσουν τις εξελίξεις. Χρειάζεται μια μοντέρνα ανανέωση, τόσο στυλιστική όσο και (το σημαντικότερο) συγγραφική.

Το Ultimate Universe (που ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 2000 με το πρώτο τεύχος της συλλογής αυτής) δεν είχε μια αψεγάδιαστη πορεία (λίγα πράγματα είναι αψεγάδιαστα για 15 χρόνια), αλλά ήταν μια πνοή φρέσκου αέρα τόσο για τους αναγνώστες όσο και για τους δημιουργούς: έδωσε μια ευκαιρία για καινούργιο ξεκίνημα στο σύμπαν της Marvel. Σίγουρα, η πληθώρα νέου κοινού και, συνεπώς, πωλήσεων που θα έφερνε μια back-to-square-one κίνηση υπήρξε ο μεγαλύτερος λόγος για το reboot, αλλά φαίνεται πως, στο ξεκίνημα τουλάχιστον, υπήρχε μια ολοφάνερη όρεξη για δημιουργικό γράψιμο.

Αυτό φαίνεται ξεκάθαρα στα πρώτα 7 τεύχη του Ultimate Spider-Man, τα οποία αφηγούνται ξανά το πασίγνωστο origin του αραχνάκια. «Τι; Ξανά origin; Δεν είναι χάσιμο χρόνου;» σε ακούω να ρωτάς γεμάτος αγανάκτηση. Η απάντηση είναι: φυσικά και ΌΧΙ! Το Amazing Fantasy #15 μπορεί να έβαλε όλες τις βάσεις για τον χαρακτήρα του Spidey και το origin του, αλλά ας μην γελιόμαστε, είναι γερασμένο και δύσκολα ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις μοντέρνων αναγνωστών. Η βιομηχανία των comics έχει εξελιχθεί αρκετά από τους ξύλινους διαλόγους, το επίπεδο γράψιμο χαρακτήρων και το ανέμπνευστο σκιτσάρισμα των early 60’s και η δουλειά του Bendis πάνω στον μύθο του Spider-Man παίρνει το ζουμί και την ουσία των original ιστοριών και δίνει την λεπτομέρεια και βάθος που τους αρμόζει.

Δώσε έμφαση στην λέξη «λεπτομέρεια». Ο σκιτσογράφος Mark Bagley αργότερα δήλωσε πως η απόφαση του Bendis να εξιστορήσει το origin του Spidey σε 7 τεύχη, ενώ το πρωτότυπο ήταν μόλις 11 σελίδες, ήταν ένα μεγάλο σοκ για την εποχή. Και όμως, είναι αυτή η αργή πλοκή και έμφαση στην λεπτομέρεια που κάνει την εκδοχή του ανώτερη από το αυθεντικό. Απλά πρόσεξε με πόση φροντίδα σκιαγραφεί την ζωή, σκέψεις και προσωπικότητα του Peter, εμβαθύνοντας υπέροχα τις σχέσεις του με την Mary Jane και τους θείους του, για παράδειγμα. Χάρη στον ρέων διάλογο, την γλαφυρή ανάπτυξη των χαρακτήρων και την προσεκτική απόδοση όλων των σημαντικών σταδίων του origin, ο Bendis δημιουργεί μια εκπληκτική εισαγωγή στον κόσμο του αραχνοκέφαλου, θέτοντας τις απαραίτητες βάσεις για τις επόμενες περιπέτειες του ήρωα στο Ultimate σύμπαν.

Οπτικά, το επίπεδο είναι εξίσου υψηλό, αφού ο Mark Bagley, όντας βετεράνος στον χώρο των comics, χαρίζει αρκετά χαρακτηριστικά design στο cast -από την 50αρα θεία May και τον Peter-ατίθασο μαλλί-Parker και το κοντύτερο από άλλες εκδόσεις alter-ego του έως και τον τερατώδη Green Goblin, του οποίου το design μπορεί να ξενίσει μερικούς, αλλά το θεωρώ μια ευπρόσδεκτη, αν και κατώτερη, εκδόχη του κλασσικού original- ενώ φροντίζει να χωρέσει και κανα-δυο πλάνα από το original. Ακόμη, τα διαδοχικά panel «εξέλιξης» που χρησιμοποιεί αρκετά δίνουν μια εκπληκτική αίσθηση κίνησης στα σκίτσα του. Τέλος, οι σκηνές δράσεις είναι αρκετά αξιόλογες (τσέκαρε τα δύο τελευταία τεύχη), δίνοντας μια πολύ καλή αίσθηση της ευλυγισίας και δύναμης του ήρωα, αν και αυτή η πλευρά της τέχνης του δεν χρησιμοποιείται πολύ εδώ.

Το μόνο «μειονέκτημα» υποθέτω πως είναι η έλλειψη δυνατής πλοκής (πέραν του origin, προφανώς): ουσιαστικά, το Vol. 1 είναι κάτι σαν πιλότος τηλεοπτικής σειράς, έχοντας ως πρώτη αποστολή το σετάρισμα του σύμπαντος και των χαρακτήρων και η δόμη μιας ενδιαφέρουσας υπόθεσης έρχεται αναπόφευκτα σε δεύτερη μοίρα. Δεν είναι μια καταστροφική παράλειψη (άλλωστε ο Bendis φροντίζει να τοποθετήσει μια υποπλοκή με τον Norman Osborn στο παρασκηνίο που προφανώς θα παίξει ρόλο σε μετέπειτα ιστορίες), απλά 7 τεύχη είναι κάπως πολλά μόνο για τις εφηβικές περιπέτειες του Pete και το origin του: δεν γίνεται ποτέ 100% καθηλωτικό.

Συνοπτικά, να δώσω ένα μπράβο στα παιδιά. Μπορεί το Amazing Fantasy #15 να έχει τον απεριόριστο σεβασμό μου (όπως και όλοι οι old school δημιουργοί), αλλά το δημιούργημα του Bendis και του Bagley είναι αυτό που δέχεται την αγάπη μου. Μπορεί να μην βρίσκεται στο επίπεδο του Batman: Year One και μπορεί, με κάθε ειλικρίνεια, η κινηματογραφική μεταφορά του Sam Raimi στο Spider-Man του 2002 να είναι η πιο definitive εκδοχή του origin στα μάτια μου, αλλά δεν χωράει αμφιβολία: πρόκειται για μια απολαυστική, όμορφη και προσεγμένη επανεφεύρεση του μεγαλύτερου χαρακτήρα της Marvel.

Ultimate Spider-Man – Vol. 2: Learning Curve

Χρονιά Κυκλοφορίας: 2001
Γενική Βαθμολογία = 12

Ο Spidey μπορεί να βρίσκεται ακόμη σε «περίοδο εκμάθησης», αλλά το δίδυμο Bendis/Bagley μόνο άπειρο δεν φαίνεται.

Καλύτερο τέυχος: THE WORST THING

Τεύχη1) Working Stiff, 2) Meet The Enforcers, 3) The Worst Thing, 4) Discovery, 5) Battle Royal, 6) Confessions.

Οι Bendis και Bagley πρέπει να συνειδητοποίησαν πως το κοινό είχε ανάγκη για λίγη δράση και αποφάσισαν να κάνουν κάτι για αυτό! Σε αντίθεση με το “teen drama” του Power And Responsibility, το δεύτερο arc του Ultimate Spider-Man αποτελείται σε μεγάλο βαθμό από μάχες με καταιγιστικό ρυθμό. Προσωπικά, αυτό που με απασχολεί δεν είναι το τι είδους ιστορία θα πεις, αλλά ο τρόπος/εκτέλεση. Και η εκτέλεση του Learning Curve βρίσκεται στο ίδιο υψηλό επίπεδο με το πρώτο arc.

Ουσιαστικά, η πλοκή εδώ λειτουργεί σαν μια εισαγωγή στον Kingpin. Ο Peter ανακαλύπτει πως ο εύσωμος αυτός κύριος είναι κεφαλή μιας εγκληματικής οργάνωσης (και αφεντικό του δολοφόνου του θείου του) και αποφασίζει να τον σταματήσει, αλλά δεν υπολογίζει την ισχύ που έχει ο Wilson Fisk και σύντομα έρχεται αντιμέτωπος με τους Enforcers και τον Electro, οι οποίοι δουλεύουν για τον Kingpin. Ταυτόχρονα, βλέπουμε την καθημερινή ζωή του Peter, από την συμβίωση του με την θεία του μέχρι την δουλειά που πιάνει στην Daily Bugle και την σχέση του με την Mary Jane.

Έχοντας ξεμπερδέψει με το origin, ο Bendis μπορεί πλέον να ισορροπήσει την αφηγηματική ροή των ιστοριών του, αφού υπάρχει ισότιμη ποσότητα δράματος/ανάπτυξης χαρακτήρων και δράσης/εξέλιξης της πλοκής. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα η ιστορία να αποκτά τον trademark γρήγορο ρυθμό των ιστοριών του Spider-Man, με το «εφηβικό» κομμάτι να μην έχει τίποτα να ζηλέψει από το υπερηρωικό. Τρανό παράδειγμα αυτής της ισορροπίας αποτελεί το τεύχος “The Worst Thing”, όπου το να βλέπεις τις ανασφάλειες της θείας May ή τα αναγκαία ψέματα του Peter στη Mary Jane είναι εξίσου συναρπαστικό με το να βλέπεις τον Spidey να συγκρούεται με τον Kingpin, τους Enforcers και τον Electro ταυτόχρονα!

Και οι εν λόγω συγκρούσεις αποτυπώνονται περίτεχνα από τον Mark Bagley. Συνεχίζοντας στο ίδιο art style που εισήγαγε στο πρώτο arc, αυτή τη φορά φροντίζει να συμπεριλάβει περισσότερες σκηνές δράσεις απ’ότι πριν και το αποτέλεσμα είναι η μια εξαιρετική μάχη μετά την άλλη. Οι χορογραφίες είναι ακροβατικές και μπαλετικές χωρίς να χάνουν τη βιαιότητα τους, με καλύτερες στιγμές το σημείο όπου βγάζουν την μάσκα από τον Pete και εκείνος προσπαθεί να κρύψει το πρόσωπο του ή το φινάλε όπου ο Spidey γυρίζει το παιχνίδι προς το μέρος του με νύχια και με δόντια.

Τι άλλο; Ειδική αναφορά αξίζει και το τελευταίο τεύχος, στο οποίο γίνονται αποκαλύψεις (η αντίδραση της Mary Jane είναι όλα τα λεφτά) και ο Peter ανταλλάσσει μερικά εντελώς άβολα λόγια με την θεία του. Όντας το πιο χαλαρό και κωμικό τεύχος του arc, το “Confessions” κλείνει την ιστορία σε μια θετική νότα, αφήνοντας τον Peter αισιόδοξο για το μέλλον. Ακόμη, λατρεύω την πληθώρα fat jokes που κάνει ο Spidey για τον Kingpin, αδυνατώντας να συγκρατήσει τον εαυτό του, όπως και η έκπληξη των κακών όταν καταλαβαίνουν πως έχουν να κάνουν απλά με ένα παιδί.

Κλείνοντας, το Learning Curve αποτελεί μια εξαιρετική «πρώτη περιπέτεια» για τον ήρωα, έχοντας όλα τα στοιχεία που απαιτεί μια Spider-Man ιστορία. Το καλύτερο είναι πως η δημιουργική ομάδα πίσω από το Ultimate Spider-Man δεν βιάζεται να φέρει τις μεγάλες εξελίξεις από τόσο νωρίς και προτιμά να χτίσει σταδιακά τον κόσμο του αραχνάκια και την προσωπικότητα/ικανότητες του, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει πως αυτές οι «μικρές» ιστορίες είναι απλά σετάρισμα και δεν αξίζουν τον χρόνο σου. Κάθε άλλο.

Ultimate Spider-Man – Vol. 3: Double Trouble

Χρονιά Κυκλοφορίας: 2002
Γενική Βαθμολογία: 11

«Διπλό πρόβλημα», πράγματι: φαίνεται πως η ύπαρξη δύο αντιπάλων δυσκολεύει το έργο των δημιουργών.

Καλύτερο τεύχος: ISSUE 17

Τεύχη: 1) Doctor Octopus, 2) Confrontations, 3) Kraven The Hunter, 4) Issue 17, 5) The Cycle, 6) Piece Of Work, 7) Live, 8) Hunted.

Με την Mary Jane να ξέρει πλέον πως ο Peter είναι ο Spider-Man, τα πράγματα φαίνεται να κυλάνε ομαλά στη σχέση τους. Νέο «άγχος» για τον Parker αποτελεί η υποψία του συμμαθητή του, Kong, πως ο πρώτος είναι ο Spider-Man. Παράλληλα, δύο νέοι εχθροί εμφανίζονται στη Νέα Υόρκη: ο πρώτος είναι ο Dr. Octopus, ένας επιστήμονας που έγινε άθελα του πειραματόζωο για ένα πείραμα και θέλει να εκδικηθεί τους υπαίτιους, ενώ ο δεύτερος είναι ο Kraven ο Κυνηγός, ένας Αυστραλιανός reality show star της τηλεόρασης ο οποίος υπόσχεται να σκοτώσει τον Spider-Man στην εκπομπή του.

Η καλύτερη πλευρά του arc είναι ξεκάθαρα αυτή που βασίζεται στον Peter: είναι πολύ ενδιαφέρον να βλέπεις πως αντιμετωπίζει τις υποψίες του συμμαθητή του, παριστάνοντας τον αδύναμο και ντροπαλό τύπο που ήταν πριν γίνει ο Spider-Man και αφήνοντας τον Kong να τον τραμπουκίσει για να ρίξει στάχτη στα μάτια του…κάτι το οποίο πρέπει να κάνει και με την θεία May όταν, βαριά τραυματισμένος από την μάχη με τον Doc Ock, υποκρίνεται πως έχει στομαχόπονο και έχει κλειστεί στην τουαλέτα για να μην τον δει. Υπάρχει μια τραγικωμική διάσταση σε όλα αυτά τα γεγονότα που καταρρίπτει τον μύθο του «υπερήρωας=επιτυχία» που ο Peter είχε στο μυαλό του (και απομυθοποιεί όλο και περισσότερο με το πέρασμα του χρόνου).

Το πρόβλημα, όμως, είναι πως το Double Trouble δεν μεταχειρίζεται καλά τους villains που παρουσιάζει. Ο Kraven χτίζεται ικανοποιητικά ως ένας ζωώδης κυνηγός που δεν συμπαθεί την show-business, αλλά την χρησιμοποιεί για να «κατακτήσει» ένα ακόμη θήραμα (τον Spidey). Το πρόβλημα είναι πως η τελική αναμέτρηση με τον ήρωα είναι εντελώς γελοία, σύντομη και αναίμακτη, λειτουργώντας περισσότερο ως κωμικό φινάλε, αλλά χαραμίζει εντελώς το χτίσιμο που προηγήθηκε. Από την άλλη, ο Doc Ock έχει πολύ καλύτερες μάχες με τον Spidey και αποτελεί πραγματική απειλή, αλλά η απόδοση του origin είναι μέτρια, αφού δεν έχουμε «ζήσει» τον Otto Octavius πριν το ατύχημα, γνωρίζοντας μόνο τον κακόκεφο και οξύθυμο villain.

Επομένως, το τρίτο arc των Bendis/Bagley καταλήγει αρκετά άνισο και ελαφρώς κατώτερο των προηγούμενων. Ίσως θα έπρεπε να είχαν αφοσιωθεί σε έναν από τους δύο κακούς για καλύτερα αποτελέσματα. Παρά αυτά τα ψεγάδια, το Double Trouble κερδίζει πόντους από τον πρωταγωνιστή του, ο οποίος δεν παύει ποτέ να είναι συναρπαστικός. Διάβασε το, λοιπόν, για τις σκηνές δράσεις, τον σαρκασμό του Spidey, καθώς και την περαιτέρω εξερεύνηση της ζωής του.

Ultimate Spider-Man – Vol. 4: Legacy

Χρονιά Κυκλοφορίας: 2002
Γενική Βαθμολογία = 12

Η παρανοϊκή, αιμοδιψής φιγούρα του Green Goblin κάνει το τέταρτο arc του τίτλου μια εφιαλτική περιπέτεια.

Καλύτερο τεύχος: CIRCLES

Τεύχη: 1) Reflections Of…, 2) Responsible, 3) Ultimatum, 4) Plasmids, 5) Circles, 6) Illegal.

Και ενώ ο Peter ανακοινώνει στην MJ πως η θεία του τον έχει τιμωρήσει επειδή γύριζε αργά στο σπίτι, ο Harry Osborn κάνει την επιστροφή του (για πρώτη φορά μετά το Power And Responsibility), πείθοντας την θεία May να αφήσει τον Pete να επισκεφτεί τον φίλο του μετά από καιρό παρά την τιμωρία του. Στο σπίτι των Osborn, ο Pete βρίσκεται μόνος του με τον Norman, ο οποίος τον βεβαιώνει πως είναι ο Green Goblin και στη συνέχεια τον απειλεί πως θα σκοτώσει την θεία του και την MJ αν δεν είναι υπάκουος στις διαταγές του. Τρομοκρατημένος, ο Pete γυρίζει σπίτι χωρίς να ξέρει τί ακριβώς πρέπει να κάνει, ενώ λίγο αργότερα η Gwen του ζητάει αν μπορεί να μείνει στο σπίτι του για λίγο καιρό, κάνοντας, άθελα της, την MJ να ζηλέψει λίγο…

Το Legacy αποτελεί το καλύτερο arc του Ultimate Spider-Man μέχρι εδώ. Η υπόθεση είναι απλή (ένα κυνηγητό ανάμεσα στον Goblin και τον Spidey), αλλά η εκτέλεση δίνει ρέστα. Βασικό πλεονέκτημα είναι ο κακός. Ο Norman Osborn είχε σεταριστεί πολύ καλά στα προηγούμενα arc: είναι ένας φιλόδοξος, ύπουλος και ανήθικος επιστήμονας/επιχειρηματίας που δεν τον σταματάει κανένα εμπόδιο από τους στόχους του και, όντας ο Goblin, καταλήγει ως ο πιο απειλητικός εχθρός που έχει αντιμετωπίσει μέχρι τώρα ο Pete.

Το τεύχος “Responsible”, με τον επιβλητικό, εκβιαστικό μονόλογο του Norman δείχνει περίτρανα το ποιός έχει το πάνω χέρι και αφήνει τον Spidey σε μια απελπιστική κατάσταση. Εξίσου ενδιαφέρουσα είναι και η αλλοπρόσαλλη κατάσταση στην οποία βρίσκεται όταν συναντά τον Peter στο “Plasmids”, μια σκηνή που ο Bendis αποφασίζει να δείξει και από τις δύο σκοπιές, δίνοντας έμφαση στην παράνοια που επικρατεί στο κεφάλι του όταν γίνεται Goblin.

Φυσικά, δεν θα μπορούσαν να λείπουν και οι σκηνές δράσεις από μια τέτοια αναμέτρηση, οι οποίες είναι σπουδαίες. Ο Goblin φτάνει τον ήρωα στα όρια αντοχής του και η τελική μάχη είναι η πιο έντονη και βίαιη που έχει σκιτσάρει μέχρι τώρα ο Bagley. Ο Goblin μπορεί να μην διαθέτει τα gadgets και ευφυία που έχει η κλασική εκδοχή, αλλά τα αντικαθιστά με μια ανεξέλεγκτη μανία για καταστροφή, μοιάζοντας με μια villain εκδοχή του Hulk. Πάλι καλά που βοηθάει η S.H.I.E.L.D. τον Spider-Man στη μάχη, γιατί μόνος του δεν υπήρχε περίπτωση να βγει νικητής.

Στο background βλέπουμε την πρώτη συνάντηση του Peter με τον Nick Fury, ο οποίος μπορεί να έχει καλές προθέσεις, αλλά το γεγονός πως θεωρεί απαραίτητη την «στρατολόγηση» του Spidey μόλις ενηλικιωθεί φαίνεται να απωθεί τον ήρωα: απόλυτα λογικό, μιας και σε αυτό το arc ο Fury δεν είναι ο μόνος που θεωρεί πως ο αραχνάκιας του ανήκει. Ακόμη, η σχέση του Pete με την MJ φαίνεται να έχει πρόβλημα, με την δεύτερη να φοβάται δικαιολογημένα για τη ζωή της μετά την δεύτερη της απαγωγή από τον Goblin και να θέλει να μείνει μακριά από τον Pete για αυτό το λόγο. Πρόσθεσε σε αυτό και την Gwen που «κολλάει» διαρκώς στον Peter και δεν είναι δύσκολο να την καταλάβεις.

Εν ολίγοις, το Legacy θα μπορούσε να βρίσκεται μια μονάδα ψηλότερα, αλλά το γεγονός ότι δεν μπορεί να σταθεί στα πόδια του από μόνο του χωρίς τα προηγούμενα arc με αποτρέπει την τελευταία στιγμή να το βαθμολογήσω παραπάνω. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια πως δεν αποτελεί μια εξαιρετική ανάγνωση και το πρώτο «μεγάλο» arc μετά το Power And Responsibility.